Podczas gdy klawiatury magnetyczne kompletnie zdominowały rynek, nadal istnieją marki, które nie boją się tworzyć i oferować w swoim portfolio produkty przeznaczone do czegoś zupełnie innego. Istnieje bowiem rzesza ludzi przekonanych, że magnetyk nadaje się tylko i wyłącznie do grania, a także że użytkowanie go do pisania nie niesie za sobą żadnych zalet. Oczywiście śmiem się nie zgodzić z takim rozumowaniem, co zresztą tłumaczyłem na blogu już wielokrotnie, ale mimo to chciałbym zrecenzować dzisiaj dla Was klawiaturę Epomaker Galaxy100 Lite, którą producent podesłał mi swego czasu na testy. Długo zwlekałem z tym tekstem, albowiem niespecjalnie potrafiłem się za niego zabrać, ale aktualnie mam już poukładane wszystkie myśli w głowie i nadszedł ten moment, aby przenieść je na wirtualną kartkę. Na wstępie powiem Wam, że spędziłem z przedmiotem dzisiejszej recenzji naprawdę dużo czasu, co jest dla mnie nietypowe – zazwyczaj klawiatury testuję dwa do czterech tygodni, a w tym przypadku Galaxy100 Lite gości na moim biurku już spokojnie dwa miesiące z nawiązką, praktycznie bez przerwy (tylko kilkukrotnie zdjąłem ją na rzecz jednej ze swoich prywatnych klawiatur, i to też tylko na moment). Stało się tak głównie dlatego, że autentycznie nie jestem przekonany co do recenzowania tego typu sprzętów. Przez lata napowstawało takich klawiatur multum i po prostu nie wiem co jeszcze więcej można o nich napisać. Są dosłownie takie same, a różnice sprowadzają się do naprawdę mikroskopijnych wartości. Pomimo tego faktu zdecydowałem się, że pełnowymiarowa propozycja od Epomaker zasługuje na swój dedykowany tekst, lecz w skróconej formie. Nie miejcie mi tego za złe, chociaż dla przeciętnego czytelnika to pewnie nawet lepiej, bo ma mniej tekstu do pochłonięcia, a jak wiadomo mamy czasy deficytu skupienia. Zaczynajmy już zatem, bez dalszego przeciągania, bo jeszcze przypadkiem dobiję tutaj 5 tysięcy słów 😉 (wiadomość od korektującego mnie: wyszły 5163 słowa, ehh)

Walory estetyczne
Epomaker Galaxy100 Lite występuje w dwóch wariantach kolorystycznych: czarnym i białym. Ten pierwszy charakteryzuje się nakładkami wykonanymi w stylu gradientu, który z antracytu schodzi do szarości rządek po rządku, zaś ten drugi poza podobną estetyką (z tym, że gradient odbywa się od bieli do beżu), zawiera dodatek w postaci błękitnych akcentów. Kształt obudowy zachowuje dla obecnych czasów sznyt, gdzie boki są kompletnie płaskie, z profilu dostrzeżemy klasyczny design prostokątu na klinie (ang. box on wedge), zaś z tyłu górna część korpusu jest wyraźnie oddzielona od tej dolnej. Wszelkie zejścia są łagodne, nie napotkamy tutaj przesadnie ostrych kątów czy też agresywnych kształtów. Ścięcia przy krawędziach również wpisują się w tę zasadę, korzystając ze standardowego, kojarzonego z wieloma innymi modelami na rynku, frezowania pod kątem 45 stopni. Ramki dookoła klawiszy są prawie równe, to znaczy te boczne mają gdzieś z milimetr mniej niż ta górna i dolna. Nie są to natomiast koreańskie proporcje, które uwielbiam, więc jest to dla mnie zabieg obojętny.
W przerwach między konkretnymi sekcjami klawiszy producent nie wepchnął żadnego logo ani lampek, co uważam za ogromny plus. Tak w zasadzie to logotypu nie odnajdziemy nigdzie na powierzchni obudowy – sytuacja wręcz bezprecedensowa w klawiaturach typowo marketowych, nastawionych na przeciętnego klienta. Jedyne co mówi nam o producencie, to wyśrodkowana naklejka na spodzie korpusu, zawierająca też informację o modelu czy pojemności akumulatora. Co jednak szczególnie dziwne, Epomaker z jakiejś bliżej nieokreślonej przyczyny umieścił numer seryjny na kompletnie osobnej wlepie, umieszczonej tuż pod tą główną. Nie dało się tego zawrzeć w jednym miejscu..? Cóż, przynajmniej złącze USB-C wraz z przełącznikiem trybu są wyśrodkowane na tylnej ściance obudowy, za co winszuję.
Można bez zawahania uznać klawiaturę tę za niespecjalnie interesującą w aspekcie wizualnym, jednak w mojej opinii to nic złego – jeśli ktoś chce wymyślną estetykę to wybiera raczej GravaStar. Poza tym nie ma tutaj nic zrobionego źle, zatem fanom schludnych, eleganckich klawiatur Galaxy100 Lite powinna przypaść do gustu, o ile są w stanie zdzierżyć gradientowe keycapy, które mi osobiście niezbyt się podobają. Wolałbym jednolitą kolorystykę na całym urządzeniu, no maksymalnie przełamanie w postaci akcentów. Epomaker dał radę zrobić to w HE108, którą niedawno recenzowałem, więc trochę przykro się patrzy, że w tym modelu postawił na takie obrzydlistwo.


Konstrukcja i ergonomia
Głównym atutem, którym stara się chwalić Epomaker w przypadku swojej Galaxy100 Lite jest obudowa wykonana w pełni z aluminium. Swoją opinię na temat tego czy jest to rzeczywiście zaleta wyrażałem już wielokrotnie, więc tutaj mocno skrócę: aluminium to nie jest żadna kosmiczna przewaga nad plastikiem, a często jest wręcz bezsensowną kulą u nogi. Załóżmy, że chcę korzystać z klawiatury mobilnie, to znaczy na przykład zabierać ją w plecak na imprezy LAN – dzięki wspaniałemu metalowi będę teraz nosił kilogramy (dokładnie 1,667 kg) zamiast gramów, co bezsensownie obciąży moje plecy. Ale co jeśli nie zamierzam klawiaturki nigdzie zabierać, bo jej miejsce jest na biurku i to tam spędzi resztę życia? A no wyobraźcie sobie, że można chcieć posprzątać i w tym celu ją podnieść – wówczas we znaki da się fakt bezsensownego dociążenia. Niemniej jednak są to wady na tyle mało znaczące dla większości z nas, że przeciętny klient raczej woli kupić urządzenie w aluminiowej obudowie, bo zalety przeważają nad wadami (w końcu nikt nie ma patyków zamiast rąk, więc nie zmęczy go podniesienie półtora kilograma raz na jakiś czas).
Zalet też jest wiele, bo nie dość że klawiatura jest po prostu stabilniejsza w miejscu, to do tego wytrzyma po prostu większy wpływ czynników zewnętrznych. Ponadto metal kojarzy się człowiekowi z lepszym wykonaniem, bo jest twardszy i nie czuć od niego tandety, jak w przypadku tworzywa sztucznego. Tylko że klawiatura to nie torebka czy płaszcz, którymi musimy się szczycić publicznie, a narzędzie, które ma być jak najpraktyczniejsze. I to właśnie tutaj upada teoria przewagi aluminium, bo jeśli nie planujesz upuszczać klawiatury to nie przyda Ci się jego lepsza odporność, ale za to jeśli korzystasz z połączenia bezprzewodowego, to metal zablokuje fale 2,4 GHz i jakość łącza będzie skrajnie gorsza, o czym zresztą będę jeszcze wspominał dalej. Zasadność stosowania tutaj aluminiowego korpusu jest zatem wątpliwa i ostateczną ocenę pozostawiam Wam, tym bardziej że mowa tu jednak o stosunkowo budżetowym sprzęcie, co akurat działa na spory plus (oczy się ludziom świecom jak widzą „lepsze” materiały w niższej cenie niż u konkurencji).
Jak natomiast chodzi o samo wykończenie tejże obudowy, to producent postawił na dosyć szorstką powierzchnię, prawdopodobnie malowaną proszkowo. Powoduje to, że Epomaker Galaxy100 Lite wpada w mat i prezentuje się naprawdę ciekawie, ale zarazem dużo wyraźniej widoczne są na jej powierzchni wszelkie ślady paluchów (choć temu akurat dobrze przeciwdziała mycie rąk przed korzystaniem z komputera). Nie rzuciły mi się w oczy przez tygodnie testów jakiekolwiek niedoskonałości czy też nierówności w wykończeniu, natomiast co do jego żywotności mam pewne wątpliwości – wystarczy jeden upadek i piękna, czarna powierzchnia po prostu odpadnie albo zedrze się w punkcie zderzenia. Widać mimo wszystko, że rynek zmienia się doprawdy dynamicznie i z kolejnymi latami standardy tych tańszych klawiaturek zwyczajnie w świecie rosną, co jest rzecz jasna korzystne dla klienta.




Format zastosowany przez producenta to niestandardowe 100%, zwane też po prostu Full-size. Konkretny wariant to jakaś dziwaczna wariacja formatu 980, znanego z klawiatur Leopold FC980, w której pomiędzy NumPadem, a sekcją alfanumeryczną producent upchnął kolumnę klawiszy nawigacyjnych, a strzałki przylegają z kolei do alfanumeryków zamiast mieć własne, wydzielone miejsce. Społeczność lubi mówić na takie klawiatury 98%, chociaż ja osobiście nie przepadam za tym nazewnictwem, bo to normalna pełnowymiarówka, która została po prostu nieco zbita celem uzyskania lepszej kompaktowości. Nie tracimy tu zatem żadnych klawiszy, bo wszystkie nawigatory okalają panel numeryczny, tyle że w innym układzie niż standardowo. W zasadzie tak realnie brakuje nam wyłącznie ScrollLock i Pause/Break, czyli dwóch najbardziej bezużytecznych klawiszy, a w zamian dostajemy pokrętło, którym sterujemy głośnością i możemy poprzez wciśnięcie wyciszyć dźwięk kompletnie (choć wolałbym w tym miejscu pauzę, na szczęście oprogramowanie pozwala mi to uzyskać). Jestem fanem takich rozmiarów klawiatur, bo jednak NumPad przydaje się w codziennym użytkowaniu wyjątkowo często, a do tego jest dużo bardziej intuicyjny i wygodniejszy niż rząd cyferek nad przyciskami alfabetycznymi, natomiast osobiście preferuję 980 i 1800 przez wzgląd na uzyskanie w nich identycznego efektu, z tym że oszczędzam w nich jeszcze jedną kolumnę miejsca; no i moja pamięć mięśniowa nie jest w nich tak karana, bowiem Galaxy100 Lite nie jest podobne do niczego innego i jego muszę się uczyć od nowa, a z klawiaturami we wspomnianych formatach miałem już wielokrotnie styczność i prościej mi się na nie przerzucić bez patrzenia na nie w trakcie wciskania klawiszy.
Zanim wspomnę dwa słowa o układzie ANSI, chciałbym jeszcze zwrócić uwagę na rząd klawiszy funkcyjnych. Tutaj ogromne brawa dla marki Epomaker za pozostawienie go w takiej formie, w jakiej każdy z nas go zna i kocha. Nic mnie tak nie irytuje jak usilne przekonywanie nas do korzyści płynących z posiadania F13, które powoduje że rząd funkcyjny zyskuje jeden klawisz i jest symetryczny, kosztem zbicia ów rzędu w taki sposób, że normalny człowiek musi uczyć się go od podczątku żeby co chwila nie wciskać błędnego przycisku. No więc układ, Epomaker postawił na standardowe ANSI, czyli długi lewy Shift i niski Enter, z tym że użyty tutaj format wymagał od niego skrócenia prawego Shifta, co nie wpływa jednak na komfort użytkowania (może to kwestia moich przyzwyczajeń, ale osobiście nie wcisnąłem strzałki do góry ani razu zamiast Shifta, bo ten jest wystarczająco duży). Dodatkowo dolny rząd, ten ze spacją, utrzymuje klasyczne wymiary, a więc modyfikatory mają długości 1.25u każdy, a spacja 6.25u – dzięki temu nie musimy się martwić, że gdy kiedyś wpadnie nam do głowy pomysł wymiany keycapów, to będziemy mieć z tym problem. Fajnym dla oka zabiegiem jest także blocker, czyli ta przerwa między strzałkami, a prawym Ctrl (tutaj akurat FN). W praktyce dużo ona nie zmienia, choć wiele osób zarzeka się, że dzięki niej nie wciskają przypadkowo strzałki w lewo. No moim zdaniem po prostu ładne wygląda i na tym się zalety blockerów kończą, bo jednak ich kosztem z reguły tracimy fizyczne klawisze.


Spodnia część korpusu opiewa nie tylko w takie bzdurki jak naklejka z numerem seryjnym, ale również w niezwykle ważne gumki antypoślizgowe, których jedynym zadaniem jest utrzymać klawiaturę w miejscu podczas użytkowania. Wychodzi im to świetnie, choć nie da się w tym miejscu pominąć ciężaru samego urządzenia, który dodatkowo uwydatnia ich pracę. Zabrakło natomiast rozkładanych nóżek do regulacji kąta nachylenia. Poniekąd rozumiem ten zabieg, bo dokładanie plastikowych nóżek do metalowej obudowy jest czymś co wielu producentów pomija, zapewne przez wzgląd na koszta produkcyjne, ale w efekcie tracimy niezwykle ważny aspekt i jeżeli z jakiegokolwiek powodu nie przypadnie Wam do gustu domyślny kąt wynoszący lekko ponad 7°, to jesteście skazani na zwrot Epomaker Galaxy100 Lite i szukanie czegoś innego, bardziej odpowiedniego pod Waszą charakterystykę pracy. Mi siedem stopni nie przeszkadza, natomiast nie będę ukrywał, że nie czułem się jakoś szczególnie komfortowo podczas testów – perfekcyjnym kątem jest dla mnie bowiem 9, nawet 10 stopni, ale nie 7. Stosunkowo normalnie wypada natomiast wysokość przednia, bowiem ta wynosi 21,4 mm od samego spodu do najwyższego punktu przedniej krawędzi, a z kolei ta efektywna (mierzona od spodu do czubka przełącznika w przednim rzędzie) wysokość to w tym przypadku 26,4 mm, a więc niezwykle standardowo. Nie ma zatem potrzeby dokładania do Galaxy100 Lite podpórki pod nadgarstki, bowiem nie powinna ona wywoływać bólu w trakcie użytkowania, o ile piszemy na niej prawidłowo (czyli z uniesionymi nadgarstkami, a nie na siłę dociśniętymi do powierzchni biurka).
Producent zapewnił nam tutaj jeszcze jedno rozwiązanie nastawione głównie pod ergonomię. Chodzi rzecz jasna o gasket-mount, czyli sposób osadzenia PCB+plate assembly w obudowie. W tym przypadku mamy do czynienia z odstającymi od płytki montażowej (swoją drogą wykonanej z polipropylenu, intrygujący wybór jak na mainstreamowego producenta) skrzydłami, na których krańce nasunięte są małe, silikonowe gumeczki. Te z kolei grzecznie siedzą w wyznaczonych fragmentach wewnętrznego korpusu i są przez niego skutecznie zgniatane z obu stron, tworząc w ten sposób swoistą kanapkę. Zwykło w community klawiaturowych świrów mówić na to „sandwich gasket”. Przez twardość użytych tutaj gumek niestety nie uzyskujemy jakiegoś kosmicznego poziomu uginania, ale jest ono i tak stosunkowo dobrze odczuwalne. Przeszkadza w tym jednak również inny czynnik, którym jest mnogość wypełnień wewnątrz, lecz tutaj akurat jest to najmniejszy problem – widzicie, zwykle w takich pre-built’ach różnorakie marki pchają wielki płat silikonu na spód obudowy, który zupełnie blokuje wszelki wertykalny ruch PCB+plate assembly. Tutaj jednak Epomaker postawił jedynie na mocno porowatą, a w efekcie mięciutką, piankę i cieniutki arkusz plastiku PET, które zapadają się pod naciskiem i w wcale nie ingerują mocno w tak zwany flex. Ponadto cała dolna część korpusu jest żebrowana od środka, co dodatkowo uwydatnia możliwość zwalniania miejsca przez piankę, bowiem ta ma się po prostu gdzie wlewać w przypadku mocnego naciskania w klawisze. Szkoda więc, że producent Galaxy100 Lite wybrał akurat silikonowe uszczelki do gasket-mount’u, bowiem piankowe dałyby nam tutaj dużo lepsze efekty w materii flexu i bounce’u.

Keycapy i stabilizatory
PBT i dye-sublimation. Na tym mógłbym skończyć, ale chcę wspomnieć słów kilka o tej metodzie produkcyjnej. Widzicie, PBT można bez większych problemów używać do double-shot jeżeli mamy absurdalnie duży budżet (patrz: Leopold) albo dodamy do niego domieszki ABS-u, więc sublimacja barwnika nie ma większego sensu w tych czasach. Niektórzy wciąż jednak się na nią decydują i gdybym miał obstawiać, to chodzi o nieco tańszą produkcję. Tutaj dodatkowo mamy do czynienia z tak zwanym 5-side dye-sub, bo jak się pewnie domyślacie, żeby osiągnąć jasne nadruki i ciemne tło, to musimy pomalować barwnikiem cały, pierwotnie biały, keycap. Ludzie od lat marudzą, że technika ta powoduje mocne wyginanie, ale w tym modelu tego nie doświadczyłem. O ile więc jeszcze parę lat temu pewnie też bym na to narzekał, to tutaj (i zresztą w kilku innych klawiaturach, które testowałem w ostatnim roku czy dwóch) nie widzę problemów w użyciu akurat takiej metody. A, i gdyby kogoś to obchodziło, faktura jest gładziutka, jak na PBT przystało – nie szorstka jak choćby u RAZER-a czy w MT3, a sucho-gładka jak JC Studio. Palce się jednak na nich nie ślizgają, wbrew pozorom, co powinno być dobrą wiadomością dla graczy.
Przejdźmy zatem płynnie do tego, co wcale tak oczywiste nie jest. Epomaker postanowił w tym modelu postawić na nieprześwitujące legendy (na inne i tak nie mógł w dye-sub’ie), a więc w mojej opinii na lepsze dla całości estetyki klawiatury. Nie jestem fanem tych mlecznych literek przepuszczających podświetlenie, bo wraz z wyłączeniem lampek wyglądają one paskudnie. Tu mamy za to piękny wygląd czarnych i szarych keycapów z ładnie kontrastującymi, białymi znakami i symbolami. Prezencja jest zatem na najwyższym poziomie, ale trochę bardziej przyłożyć się można było do równości samych nadruków. O ile w pełni rozumiem, że budżet zobowiązuje i nie da się jeszcze w tym przedziale cenowym dostać idealnie równych keycapów, o tyle tutaj niektóre z błędów aż kłują w oczy, tym bardziej, że utrzymanie sensownej równości i ostrości nadruków jest dużo prostsze przy sublimacji barwnika (patrz: Shenpo, XMI, CRP, AlephKey i wszystkie inne, tanie dye-sub’y). Spójrzcie chociażby na Escape – widzicie jak cieniutkie ma linie w porównaniu do chociażby Entera? To samo tyczy się PageUp i PageDown, które sąsiadując z ładnym Insertem po prostu wyglądają okropnie przez te same nierówności. No i jeśli miałbym się bardzo czepiać, to jeszcze choćby CapsLock ma grubsze „CA” i cieńsze „PS”, ale to już naprawdę delikatna różnica.


Ważnym jest natomiast dostrzec, że wybór takiego kroju pisma przez Epomaker, jak widzimy w Galaxy100 Lite, działa tutaj cuda. Wszystkie literki są bowiem duże, mają ostre rogi i co do zasady nie są jakoś przesadnie grube same w sobie. To powoduje, że wiele niedoskonałości dało się tutaj banalnie uniknąć i dlatego też nie widzimy tutaj klasycznych problemów z Shiftami, Altami czy Ctrl – w przeciwieństwie do konkurencyjnych konstrukcji. Mi personalnie niekoniecznie przypada do gustu centrowanie czcionki na keycapach, ale skoro tutaj ma mieć to taki efekt jaki ma, to jestem za. W końcu mając ograniczone możliwości trzeba się łapać tego, co akurat jest w stanie przynieść nam zamierzony efekt (cel uświęca środki?).
Wspomniałem już wcześniej, że nie jestem ogromnym fanem stosowania gradientowych keycapów w klawiaturach, więc tutaj nie jestem zmuszony ponownie się do tego faktu odnosić, dlatego od razu przejdę do profilu zastosowanego przez producenta w Galaxy100 Lite. Epomaker wybrał znane i lubiane Cherry, czyli coraz częściej wybierany przez wielkich graczy na rynku klawiaturowych profil, skutecznie wypychający popularny jeszcze w poprzedniej dekadzie OEM. Raduje mnie to z tej prostej przyczyny, że Cherry jest na każdej płaszczyźnie lepszym rozwiązaniem, oferując lepszą estetykę i ergonomię za sprawą ostrych rogów przy spodzie, leciutko zaokrąglonych przy górze, delikatnym wyżłobieniu powierzchni w sposób cylindryczny oraz stosunkowo niskiego wzrostu. Ponadto wszystkie rzędy mają swój odrębny kształt, a home-row wyprofilowano w taki sposób, aby najwygodniej pisało się na klawiaturach o kącie nachylenia 7 stopni właśnie, a zatem idealnie pod testowany dziś sprzęt. Jak zaś chodzi o grubość ścianek bocznych, to te mają 1,5-1,6 mm, czyli w zasadzie tyle samo co legendarne, uwielbiane przez entuzjastów GMK. Grubość sama w sobie nie wpływa jakoś diametralnie na jakość, ale przynajmniej dzięki temu nakładki są mniej łamliwe, ale również zmienia się przez nie brzmienie, w nieco basowsze i bardziej wytłumione.
Można zatem rzec, że Epomaker nieźle spisał się w kwestii nakładek, bo poza kolorystyką w czarnym wariancie Galaxy100 Lite w zasadzie nic mi tutaj jakoś szczególnie nie przeszkadza. Dobra robota!

Bez zaskoczeń w kwestii stabów – Epomaker postarał się i przesmarował zamontowane na klipsy do płyty montażowej stabilizatory. Grubego smarowidła na pierwszy rzut oka nie widać, lecz jest ono rozprowadzone prawidłowo (czyli głęboko), dzięki czemu druciki nie wydają żadnych klekoczących odgłosów. Robótka wygląda w dodatku na tyle dobrze, że nie spodziewałbym się konieczności poprawiania smarowania we własnym zakresie przez długi okres od zakupu, tym bardziej że po dwóch miesiącach moich testów klawisze stabilizowane nadal brzmią dokładnie tak samo, jak na samym początku. Cieszy mnie niezmiernie, że tak dopracowane stabilizatory są obecnie standardem i kupując dowolną klawiaturę prawie w ogóle nie musimy martwić się, że dostaniemy suche lub źle przesmarowane staby. I tak, przekopiowałem tę sekcję z innej recenzji, bo do szału doprowadza mnie już parafrazowanie tego samego w praktycznie każdej recenzji klawiatury. Staby stały się po prostu tak dobre w pre-builtach bez względu na budżet, że dopóki coś nie poszło nie tak (jak w Keychronach czy Dark Project Gamma), to w zasadzie nie ma sensu pisać tej sekcji od nowa.

Przełączniki i brzmienie
Podczas składania zamówienia możemy wybrać pomiędzy dwoma opcjami, droższą i tańszą. Ta tańsza to FEKER Marble White, natomiast ta droższa to Epomaker Wisteria Linear V2. Do mnie na testy trafił egzemplarz na tych droższych przełącznikach, więc to o nich się wypowiem. Jeśli jednak chcecie przyoszczędzić parę złotych, to nie martwcie się wyborem tańszego wariantu – jakby nie patrzeć doszliśmy do takiego momentu, w którym praktycznie wszystkie przełączniki MX style oferują identyczną charakterystykę, a różnice między nimi są tak marginalne, że wręcz nieodczuwalne w trakcie standardowego użytkowania. O ile nie wypowiem się zatem konkretnie o tych FEKER-ach, o tyle wiem, że produkuje je najprawdopodobniej Jerzzi, czyli stosunkowo lubiana manufaktura w świecie przełączników, a co za tym idzie powinny oferować równie przyjemne doznania, co Wisteria V2. Te są natomiast na sto procent produkowane przez BSUN, tę samą firmę co pierwsze Pandy, które później przerodziły się w uwielbiane przez społeczność klawiaturową Holy Panda. Wówczas nie była to firma darzona renomą, jednak aktualnie coraz więcej wychodzi z ich linii produkcyjnych sensownych modeli, które można pochwalić za niezłą gładkość. Podobnie jest w przypadku Epomaker Wisteria V2, gdzie fabryczne smarowanie i dobrze utrzymane formy pod wtryskiwanie plastiku zapewniły na tyle przyjemną pracę, że przez te wszystkie tygodnie użytkowania nie odczuwałem dyskomfortu, a wręcz pisało i grało mi się na nich tak samo przyjemnie, jak na liniowcach w moich prywatnych klawiaturach.

No właśnie, Epomaker Wisteria Linear V2 to przełączniki liniowe, jak zresztą wskazuje ich nazwa, a co za tym idzie nie mają one zaznaczonego punktu aktywacji – skok odbywa się tutaj liniowo, bez żadnej przeszkody, po prostu płasko po całej długości zapewnionych nam przez producenta 3,6 milimetrów. Punkt aktywacji ma w nich miejsce na standardowej wysokości 2 mm, a co za tym idzie nie wymagają one jakiegoś szczególnego przyzwyczajania jeśli przerzucamy się z innej klawiaturki na liniowcach. Ogólnie uważam, że dominacja switchy liniowych na rynku zajeżdża trochę paranoją, bowiem nie widzę żadnej logiki w ich używaniu pod kątem praktycznym. Sam jestem jednak ich wielkim fanem przez wzgląd na same wrażenia z użytkowania – lubię po prostu ten liniowy skok i twarde zderzenie z podłożem, szczególnie dobrze zaznaczone w long-pole (takich jak Wisteria V2). Ponadto wiele graczy ceni sobie ten brak wyczuwalnego punktu aktywacji, gdyż czują się przez jego brak szybsi, ale to niestety jeden z wielu mitów i jeśli myślicie, że klawiatura taka jak Epomaker Galaxy100 Lite zrobi z Was profesjonalnego gracza przez zastosowanie w niej liniowców, to grubo się mylicie. Jeżeli jednak po prostu lubicie liniowość, to będą to przełączniki niewątpliwie spełniające wszelkie wymogi jakie można wobec nich wysnuć: są gładkie i pracują sprawnie.
Ważna jest też oczywiście sprężynka, bo to ona decyduje o sile nacisku wymaganym do wciśnięcia klawisza. Tutaj to akurat 45 gramy siły w punkcie aktywacji i 52 gf na samym dole, a co za tym idzie mamy do czynienia ze stosunkowo lekkimi switchami (choć oferowane w tańszej wersji FEKER Marble White są jeszcze lżejsze). Prywatnie wolę coś cięższego, zarówno do grania jak i pisania, lecz wiele użytkowników ceni sobie lekkość przez teoretyczny wzrost precyzji; przy czym jednocześnie lekka sprężynka może powodować wzmożenie miss-clicków, z tym że ja osobiście tutaj takowych nie zarejestrowałem, prawdopodobnie przez obycie z lekkimi przełącznikami.

Sporo osób zwraca także uwagę na dźwięki wydawane przez ich klawiaturę. Na ten aspekt akurat składa się masa czynników i nie ukrywam, że tym najważniejszym jest niewątpliwie ilość wypełnień, w które opiewa Galaxy100 Lite: nisko porowata pianka pomiędzy PCB i plate’m, cienka pianka PE na powierzchni PCB, mocno porowata pianka tuż pod PCB i arkusz plastiku PET, zapewne mający chronić przed dotykaniem spodu obudowy przez płytkę drukowaną przy ewentualnym uginaniu. Ich jedynym efektem na akustyce jest kompletnie wygłuszenie konstrukcji i zabicie brzmienia poprzez wyeliminowanie wszelkich wibracji, natomiast jedna z pianek, ta zwana PE foam, powoduje coś zupełnie odwrotnego – uwydatnienie stukania przełączników. W efekcie dostajemy klawiaturę, której nie da się sklasyfikować jako głośną, ale za sprawą właśnie tejże pianki, choć też w równej mierze wydłużonych rdzeni trzpienia w przełącznikach, słychać w niej to wyraźne stuknięcie przy każdorazowym wciśnięciu klawisza. Nieco tłumi nam to wszystko również osadzona w uszczelkowym montażu płytka wykonana z tworzywa sztucznego. Jest więc w teorii miszmasz, w rzeczywistości z kolei Epomaker Galaxy100 Lite nie odbiega szczególnie od konkurencji w materii dźwięku i brzmi, brzydko mówiąc, jak wszystko inne, bo po prostu pianką. Jednym się to spodoba, inni to znienawidzili już dawno i nie mogą zdzierżyć takiego brzmienia (ja na przykład) – pozostawiam więc Wam do oceny, czy lubicie taki typ stukania, czy może wolicie coś pełniejszego, a może bardziej basowego.
A może kompletnie wyciszonego? Cóż, żadnej z tych opcji tutaj nie uświadczycie, bo testowana dzisiaj klawiatura ma wysokie zabarwienie brzmienia, wytłumione do granic możliwości, ale zarazem utrzymujące swoją charakterystykę objawiającą się przyjaznym dla ucha stukaniem (choć nie tak soczystym jak w dużo droższych konstrukcjach). Pozostaje jeszcze kwestia tak zwanego pingu, czyli metalicznego pogłosu. Może on wynikać z nienasmarowanych sprężyn, a może też z błędnie zaprojektowanej obudowy z aluminium. W każdym razie na szczęście Galaxy100 Lite jest od tych problemów wolna, no chyba że zbliżymy ucho naprawdę blisko niej – wówczas usłyszymy delikatny pogłos rezonancji, który jednak szybko rozpływa się w piankowych wypełnieniach.
Podświetlenie i oprogramowanie
Jak już miałem okazję wspomnieć przy okazji opisywania keycapów, niezmiernie cieszy mnie zastosowanie przez markę Epomaker nieprześwitujących literek w testowanym dziś modelu. Niemniej jednak otrzymujemy tutaj również kolorowe podświetlenie, które emitują diody osadzone na powierzchni PCB. Ich orientacja jest szczęśliwie poprawna, to znaczy przełącznik skierowany jest do przedniej krawędzi klawiatury – tak zwane south facing. Oświetlenie skonfigurujemy przez dostępne na stronie producenta oprogramowanie, gdzie zmienimy jego kolor z pełnej palety RGB (chociaż jak się domyślacie, biel wpada w niebieski, a żółty w zieleń), dostosujemy jego jasność i wybierzemy animację. Co do samej jasności, ta wypada naprawdę nieźle, głównie przez zastosowanie płytki montażowej z mlecznego tworzywa – dzięki temu światło zostaje ładnie rozprowadzone i nawet w jasnym pomieszczeniu wygląda doskonale. Pomagają również osadzone w obudowach przełączników dyfuzory, których zadaniem jest swoiste wyciąganie podświetlenia ze spodu płytki drukowanej do góry. Osobiście nie przeszkadza mi obecność światełek w klawiaturach, o ile jego implementacja nie ingeruje w jakość pozostałych elementów; i tutaj muszę przyznać, że Epomaker zdał egzamin.
To już kolejny przypadek, gdy producent zapewnia nam oprogramowanie w przeglądarce, ale nie daje nam opcji pobrania go na komputer. Epomaker ma historię wspierania klawiatur przez aplikację, lecz akurat w Galaxy100 Lite zdecydował się na wsparcie wyłącznie przez konfigurator webowy. Co do zasady możemy też pobrać plik .json i próbować swoich sił w VIA lub VIAL, ale osobiście nie podołałem – zaczęło mi sypać błędami i za trzecim podejściem się poddałem. Sam software prezentuje się natomiast nieźle, to znaczy ma schludny interfejs i wszystkie najważniejsze funkcje pod ręką. Zmienimy tu dowolnie działanie wszystkich klawiszy (również FN, tak jak i pokrętła), w dodatku na wielu warstwach, zmienimy ustawienia LED-ów, a także nagramy i przypiszemy makra. Zabrakło mi tutaj tylko jakiegoś wskaźnika naładowania akumulatora, przez co musimy sprawdzać je w pokraczny sposób skrótami klawiszowymi. Mimo tego Epomaker spisał się wyjątkowo dobrze, za co czapki z głów – przy czym tak jak mówię, wolałbym mieć możliwość pobrania softa na komputer, a nie polegania wyłącznie na czymś, do czego potrzebuję dostępu do internetu, przeglądarki opartej na Chromium oraz co może z dnia na dzień po prostu zniknąć wraz z upadłością firmy produkującej sprzęt i zajmującem się hostowaniem do niego oprogramowania.




Bezprzewodowość
Mając już pewne doświadczenie w testowaniu klawiatur, nie boję się testować modeli oferujących opcję podłączenia bezprzewodowego. Jeśli ktoś bowiem nie chce z niego korzystać, to ma opcję kabla, a dodatkowa opcja wygody zawsze w moich oczach jest atutem. Przypadek testowanego dzisiaj sprzętu jest natomiast idealnym przykładem, gdzie nie każdy aspekt tej bezprzewodowości idzie po myśli producenta jak i potencjalnego klienta. choć zapowiadało się dobrze. Mamy tu bowiem pełnowymiarówkę, a jak pełnowymiarówka to dwa duże akumulatory skryte w korpusie. Dwa akumulatory po 4000 mAh (dało się tu pewnie na luzie wrzucić dwa po 5000 mAh) to już potencjał na niezły czas na jednym ładowaniu. Do tego dochodzi nie tylko Bluetooth, raczej nastawiony na sporadyczne korzystanie z magii porzucenia kabli, na przykład z poziomu sofy w salonie, ale także 2,4 GHz ze znacznie lepszym poziomem opóźnień, choć z gorszą oszczędnością energii. Ja przez cały okres testów korzystałem z Epomaker Galaxy100 Lite na tym drugim połączeniu, bowiem nie widzi mi się wpisywać znak i widzieć go na ekranie dopiero po sekundzie. Radiowe 2,4 GHz nigdy mnie nie zawiodło, także i tutaj – połączenie jest stabilne, śmiga sprawnie i nie rozłącza. Noooo właśnie… Z tym ostatnim problem jest taki, że obudowa to aluminium, które nie przepuszcza fal radiowych tak dobrze jak plastik. Jeśli zatem mamy odbiornik w pobliżu klawiatury, a najlepiej nad nią (bo antena ukryta została pod spacją), to faktycznie z połączeniem nie ma problemów. Jeżeli natomiast oddalimy go trochę od urządzenia albo nawet położymy obok niego, lecz przy metalowej ściance, to musimy liczyć się z częstym przerywaniem lub kompletnym rozłączeniem. Zdarzyło mi się to tylko trzykrotnie podczas testów, na szczęście ani razu w trakcie rozgrywki lub innego równie ważnego zadania, ale i tak uważam to za zbyt częsty proceder.
Testy przeprowadziłem klasycznie, czyli na podświetleniu rozkręconym na maksa. Przy pierwszym podejściu po trzech dniach zgasły lampki, a po kolejnych dwóch zaczęły dziwacznie migać i niedługo później klawiatura kompletnie odłączyła się od komputera, okazując w ten sposób wyczerpanie ogniw. Drugi raz wynik był bardzo zbliżony, to znaczy trzy dni pociągnąłem z podświetleniem, kolejne dwa bez niego i kaput. Okazuje się, że wyłączenie światełek następuje przy 20% naładowania, więc jeśli dobrze rozumuję po kompletnym wyłączeniu go już na starcie uzyskałbym wynik ponad tygodnia pracy na jednym ładowaniu, natomiast bez tego i tak nie jest źle. Konkurencja często zapewniała przy podobnym lub mniejszym formacie klawiatury dłuższy czas pracy o jeden, może dwa dni. Jeżeli zatem nie przeszkadza Wam ta konieczność podłączenia klawki do ładowania raz na pięć dni, bo na przykład zabieracie są ze sobą tylko czasami na jakiś wyjazd, to fajnie jednak mieć tę opcję bezprzewodową. Na biurku nie widzę jednak większego sensu takiego rozwiązania i szczerze znudziło mi się korzystanie z niego po drugim teście akumulatora i resztę testów poprowadziłem już na przewodzie.
Ocena końcowa
Fajna klawiaturka, co ja będę ukrywał. Najbardziej kupiła mnie w niej metalowa obudowa, bo mi też czasem oczy robią się maślane na widok czterycyfrowej wartości na wadze kuchennej podczas ważenia klawiaturki (mimo, że potrafię pisać co innego, na przykład w temacie mobilności). Podoba mi się natomiast również zastosowanie gładkich liniowców, przyjemnych w dotyku i dobrze wykonanych keycapów z niezłymi nadrukami, w pełni konfigurowalnego pokrętła i przejrzystego oprogramowania, a także bezprzewodowości przez 2,4 GHz. Wyjątkowo poprawnie zaimplementowany montaż uszczelkowy, choć mocno ograniczony przez twarde gaskety, jest swego rodzaju wisienką na torcie, zresztą wspólnie z polipropylenową płytką montażową. Hot-swap to już oczywistość w tego typu klawiaturach, naćkane pianek w środku obudowy też, więc dla mnie to żadne zaskoczenie, nie traktuję ich też dlatego za szczególną zaletę (choć w tym drugim to bardziej za wadę). Estetyka to coś nad czym Epomaker mógłby popracować, bowiem gradient nie należy raczej do przodujących gustów wśród klientów (a ja uważam go za wręcz okropny), ale poza nim to wizualnie Galaxy100 Lite wypada naprawdę dobrze. Zabrakło mi tu szczerze tylko rozkładanych nóżek do regulacji kąta nachylenia, pobieralnego oprogramowania lub realnie działającej integracji z VIA i VIAL i trochę lepszego połączenia bezprzewodowego. W zamian otrzymujemy niezłe podświetlenie i akustykę lubianą przez ogromną rzeszę potencjalnych kupców – szkoda, że tylko tyle.
Największym problemem Epomaker Galaxy100 Lite zdaje się jednak być dostępność. Sama w sobie cena nie jest wcale taka zła, bo wynosi 109,99 dolarów za wariant na FEKER-ach i 119,99 dolarów za ten, który dzisiaj testowałem, na Wisteria Linear V2. To jakieś 440 złotych za pierwszy i 480 złotych za drugi wariant. Musimy do tego jednak wliczyć wysyłkę: 20 USD za standardową, powolną, i 40 zielonych za DHL. No i właśnie, wychodzi nam klawiatura za ponad 500 złotych (o ile odprawa cenla nie klepnie nam tu jakiegoś VAT-u czy innej kary za sprowadzanie produktu niedostępnego w Europie), czyli jak na obecne czasy standardowo w przypadku renomowanej i lubianej marki. Nie jest to już natomiast budżet, który zbudował potęgę Epomaker-a, a gdy wliczymy do tego jeszcze fakt, że nie istnieje żaden polski dystrybutor tego konkretnego modelu, to większości odechce się w ogóle w to bawić i postanowi zamówić coś z naszego podwórka, z gwarancją, szybką dostawą i podobną lub nawet konkurencyjną ceną. Ratunkiem zdaje się być AliExpress, bowiem tam ten sam model zamówimy za około 425-450 złotych (zależnie od wariantu przełącznikowego), a więc znacznie taniej niż bezpośrednio ze strony producenta. Jeżeli zatem postanawiacie wybrać Epomaker Galaxy100 Lite na swoją następną klawiaturę, to proszę Was zróbcie to na chińskim Allegro, bo nic nie stracicie, a oszczędzicie parę złotych.
Jeśli miałbym natomiast ocenić czy jest to produkt warty uwagi, opłacalny z perspektywy jego ceny, to zupełnie szczerze mówiąc raczej bym go nie wybrał patrząc jaką konkurencję stanowi dla niego choćby SMX Sanshu. Niemniej jednak zdaję sobie sprawę z tego, że dla wielu z Was niezwykle ważnym jest żeby korpus był wykonany z aluminium zamiast tworzywa sztucznego, i w takiej sytuacji osobiście nie kojarzę żadnych lepiej wycenionych pełnowymiarówek (Keychron wychodzi jeszcze drożej). Zróbcie z tą informacją co uznacie za stosowne, bowiem to naprawdę nie jest zły sprzęt, a po prostu nieco przepłacony.